| ÇÑúÌöÚõæÇú Åöáóì ÃóÈöíßõãú ÝóÞõæáõæÇú íóÇ ÃóÈóÇäóÇ Åöäøó ÇÈúäóßó ÓóÑóÞó
æóãóÇ ÔóåöÏúäóÇ ÅöáÇøó ÈöãóÇ ÚóáöãúäóÇ æóãóÇ ßõäøóÇ áöáúÛóíúÈö ÍóÇÝöÙöíäó
81. Ju kthehuni te babai juaj dhe thuani: "O at ynë, djali yt vodhi, ne dëshmojmë vetëm për atë që dijmë, e për të fshehtën ne nuk ishim roje!" 
|
| æóÇÓúÃóáö ÇáúÞóÑúíóÉó ÇáøóÊöí ßõäøóÇ ÝöíåóÇ æóÇáúÚöíúÑó ÇáøóÊöí ÃóÞúÈóáúäóÇ ÝöíåóÇ
æóÅöäøóÇ áóÕóÇÏöÞõæäó 82. Ti dërgo e pyeti (banorët në) qytetin ku ishim ne, po ashtu edhe (ata me) karavanin me të cilin kemi ardhur. Ne jemi të drejtë (ç'të themi).
|
| ÞóÇáó Èóáú ÓóæøóáóÊú áóßõãú ÃóäÝõÓõßõãú ÃóãúÑÇð
ÝóÕóÈúÑñ Ìóãöíáñ ÚóÓóì Çááøåõ Ãóä íóÃúÊöíóäöí Èöåöãú ÌóãöíÚÇð Åöäøóåõ åõæó
ÇáúÚóáöíãõ ÇáúÍóßöíãõ 83. Ai (Jakubi) tha: "Jo, çështjen ua lehtësoi epshi juaj. (mua nuk më ka mbetur tjetër) Durim i mirë, është shpresë që All-llahu do të m'i sjellë të gjithë; Ai është më i dijshmi, më i urti!".
|
| æóÊóæóáøóì Úóäúåõãú æóÞóÇáó íóÇ ÃóÓóÝóì Úóáóì
íõæÓõÝó æóÇÈúíóÖøóÊú ÚóíúäóÇåõ ãöäó ÇáúÍõÒúäö Ýóåõæó ßóÙöíãñ 84. Dhe, ua ktheu shpinën e tha: "O dëshprim i im për Jusufin, dhe nga pikëllimi iu zbardhën të dy sytë, po i përmbajtur (nga pikëllimi).
|
|
ÞóÇáõæÇú ÊóÇááå ÊóÝúÊóÃõ ÊóÐúßõÑõ íõæÓõÝó ÍóÊøóì Êóßõæäó ÍóÑóÖÇð
Ãóæú Êóßõæäó ãöäó ÇáúåóÇáößöíäó 85. Ata thanë: "Për All-llahun ti vazhdimisht e përkujton Jusufin derisa do të sëmuresh rëndë, e të shkatërrohesh".
|
| ÞóÇáó ÅöäøóãóÇ ÃóÔúßõæ ÈóËøöí
æóÍõÒúäöí Åöáóì Çááøåö æóÃóÚúáóãõ ãöäó Çááøåö ãóÇ áÇó ÊóÚúáóãõæäó 86. Ai (Jakubi) tha: "Unë hidhërimin tim dhe pikëllimin tim, ia parashtroj All-llahut, e unë di për All-llahun atë që ju nuk dini".
|
| íóÇ Èóäöíøó ÇÐúåóÈõæÇú ÝóÊóÍóÓøóÓõæÇú ãöä íõæÓõÝó æóÃóÎöíåö æóáÇó ÊóíúÃóÓõæÇú
ãöä ÑøóæúÍö Çááøåö Åöäøóåõ áÇó íóíúÃóÓõ ãöä ÑøóæúÍö Çááøåö ÅöáÇøó ÇáúÞóæúãõ ÇáúßóÇÝöÑõæäó
87. (Jakubi u tha të bijve të vet) O bijtë e mi, shkoni dhe hulumtoni (në Egjipt) për Jusufin dhe vëllain e tij, e mos e humbni shpresën nga mëshira e All-llahit, pse vetëm populli jobesimtar e humb shpresën në All-llahun.
|
| ÝóáóãøóÇ ÏóÎóáõæÇú Úóáóíúåö ÞóÇáõæÇú íóÇ ÃóíøõåóÇ ÇáúÚóÒöíÒõ ãóÓøóäóÇ æóÃóåúáóäóÇ ÇáÖøõÑøõ
æóÌöÆúäóÇ ÈöÈöÖóÇÚóÉò ãøõÒúÌóÇÉò ÝóÃóæúÝö áóäóÇ Çáúßóíúáó æóÊóÕóÏøóÞú ÚóáóíúäóÇ
Åöäøó Çááøåó íóÌúÒöí ÇáúãõÊóÕóÏøöÞöíäó 88. (shkuan) E kur hynë tek ai i thanë: "O ti zotëri, neve dhe familjen tonë na ka goditur skamje e vështirë, e kemi ardhur me një mall të vjetër, e ti pra na mbush masën (barren) dhe na dhuro, All-llahu i shpërblen ata që dhurojnë".
|
| ÞóÇáó åóáú ÚóáöãúÊõã ãøóÇ ÝóÚóáúÊõã
ÈöíõæÓõÝó æóÃóÎöíåö ÅöÐú ÃóäÊõãú ÌóÇåöáõæäó 89. Ai (Jusufi) tha: "A e dini çka keni bërë me Jusufin dhe vëllain e tij, kur ishit injorantë?"
|
| ÞóÇáõæÇú ÃóÅöäøóßó
áóÃóäÊó íõæÓõÝõ ÞóÇáó ÃóäóÇú íõæÓõÝõ æóåóÜÐóÇ ÃóÎöí ÞóÏú ãóäøó Çááøåõ
ÚóáóíúäóÇ Åöäøóåõ ãóä íóÊøóÞö æóíöÕúÈöÑú ÝóÅöäøó Çááøåó áÇó íõÖöíÚõ ÃóÌúÑó
ÇáúãõÍúÓöäöíäó 90. Ata thanë: "A ti je vetë Jusufi?" Ai tha: "Unë jam Jusufi, e ky është vëllai im, All-llahu na dhuroi shpëtimin, pse ai që ruhet dhe bën durim, s'ka dyshim All-llahu nuk humb shpërblimin e punëmirëve".
|
| ÞóÇáõæÇú ÊóÇááøåö áóÞóÏú ÂËóÑóßó Çááøåõ ÚóáóíúäóÇ
æóÅöä ßõäøóÇ áóÎóÇØöÆöíäó 91. Ata thanë: "Pasha All-llahun, është e vërtetë se All-llahu të ka lartësuar mbi ne, kurse ne vërtet ishim fajtorë!"
|
| ÞóÇáó áÇó ÊóËúÑóíÈó Úóáóíúßõãõ
Çáúíóæúãó íóÛúÝöÑõ Çááøåõ áóßõãú æóåõæó ÃóÑúÍóãõ ÇáÑøóÇÍöãöíäó 92. Ai tha: "Sot nuk ka qortim kundër jush, All-llahu ju faltë juve; Ai është më mëshirues i mëshiruesve!
|
|
ÇÐúåóÈõæÇú ÈöÞóãöíÕöí åóÜÐóÇ ÝóÃóáúÞõæåõ Úóáóì æóÌúåö ÃóÈöí íóÃúÊö ÈóÕöíÑÇð
æóÃúÊõæäöí ÈöÃóåúáößõãú ÃóÌúãóÚöíäó 93. Ju shkoni me këtë këmishën time, dhe hidhnia atë babait tim në fytyrë, e atij do t'i kthehet të pamët, e pastaj ejani tek unë me tërë familjen time".
|
| æóáóãøóÇ ÝóÕóáóÊö
ÇáúÚöíÑõ ÞóÇáó ÃóÈõæåõãú Åöäøöí áóÃóÌöÏõ ÑöíÍó íõæÓõÝó áóæúáÇó Ãóä
ÊõÝóäøöÏõæäö 94. (u nisën) Dhe posa u ndanë devet (prej qytetit), i ati i tyre tha: "Unë po e ndiej erën e Jusufit, mos më konsideroni të matufosur." (këtë ia tha familjes së vet në Palestinë).
|
| ÞóÇáõæÇú ÊóÇááøåö Åöäøóßó áóÝöí ÖóáÇóáößó ÇáúÞóÏöíãö 95. Ata (që ishin prezent) thanë: "Për All-llahun, ti vërtet qëmoti në humbje".
|
| ÝóáóãøóÇ Ãóä ÌóÇÁ ÇáúÈóÔöíÑõ ÃóáúÞóÇåõ Úóáóì æóÌúåöåö ÝóÇÑúÊóÏøó ÈóÕöíÑÇð ÞóÇáó
Ãóáóãú ÃóÞõá áøóßõãú Åöäøöí ÃóÚúáóãõ ãöäó Çááøåö ãóÇ áÇó ÊóÚúáóãõæäó 96. E kur erdhi myzhdexhiu, ia vuri atë (këmishën) mbi fytyrën e tij, atij ju kthye të të pamët dhe tha: "A nuk ju thashë se unë di nga All-llahu çka ju nuk dini?"
|
| ÞóÇáõæÇú
íóÇ ÃóÈóÇäóÇ ÇÓúÊóÛúÝöÑú áóäóÇ ÐõäõæÈóäóÇ ÅöäøóÇ ßõäøóÇ ÎóÇØöÆöíäó 97. Ata thanë: "O baba ynë, lutu për neve të na falen mëkatet tona, se me të vërtetë ne kemi qenë fajtorë!"
|
| ÞóÇáó ÓóæúÝó
ÃóÓúÊóÛúÝöÑõ áóßõãú ÑóÈøöíó Åöäøóåõ åõæó ÇáúÛóÝõæÑõ ÇáÑøóÍöíãõ 98. "Më vonë do të kërkoj Zotit tim faljen tuaj", tha ai (Jakubi), se vërtet, Ai është që falë, është mëshirues.
|
| ÝóáóãøóÇ
ÏóÎóáõæÇú Úóáóì íõæÓõÝó Âæóì Åöáóíúåö ÃóÈóæóíúåö æóÞóÇáó ÇÏúÎõáõæÇú ãöÕúÑó
Åöä ÔóÇÁ Çááøåõ Âãöäöíäó 99. (e morën familjen dhe shkuan) e kur hynë te Jusufi, ai i afroi ngat vete të dy prindërit e tij dhe tha: "Me dëshirën e All-llahut hyni në Egjipt të sigurt!"
|
| æóÑóÝóÚó ÃóÈóæóíúåö Úóáóì ÇáúÚóÑúÔö æóÎóÑøõæÇú
áóåõ ÓõÌøóÏÇð æóÞóÇáó íóÇ ÃóÈóÊö åóÜÐóÇ ÊóÃúæöíáõ ÑõÄúíóÇíó ãöä ÞóÈúáõ ÞóÏú ÌóÚóáóåóÇ
ÑóÈøöí ÍóÞøÇð æóÞóÏú ÃóÍúÓóäó Èóí ÅöÐú ÃóÎúÑóÌóäöí ãöäó ÇáÓøöÌúäö æóÌóÇÁ Èößõã
ãøöäó ÇáúÈóÏúæö ãöä ÈóÚúÏö Ãóä äøóÒÛó ÇáÔøóíúØóÇäõ Èóíúäöí æóÈóíúäó ÅöÎúæóÊöí Åöäøó
ÑóÈøöí áóØöíÝñ áøöãóÇ íóÔóÇÁõ Åöäøóåõ åõæó ÇáúÚóáöíãõ ÇáúÍóßöíãõ 100. Dhe ai të dy prindërit e vet i mori lart në fron (i uli pranë vete), e ata iu përulën atij, e ai tha: "O ati im, kjo është domethënia e ëndërrës sime të mëparshme. Zoti im këtë tanimë e bëri realitet, e mua më dhuroi mirësi kur më nxori prej burgut, e juve u solli ngs fshati pasi djalli pat futur përçarje ndërmjet meje dhe vëllezërve të mij. Zoti im, me mjeshtëri e butësi realizon dëshirën e vet për çka don, vërtet Ai është i dijshmi, i urti.
|
