| ÑóÈøö
ÞóÏú ÂÊóíúÊóäöí ãöäó Çáúãõáúßö æóÚóáøóãúÊóäöí ãöä ÊóÃúæöíáö ÇáÃóÍóÇÏöíËö ÝóÇØöÑó
ÇáÓøóãóÇæóÇÊö æóÇáÃóÑúÖö ÃóäÊó æóáöíøöí Ýöí ÇáÏøõäõíóÇ æóÇáÂÎöÑóÉö ÊóæóÝøóäöí
ãõÓúáöãÇð æóÃóáúÍöÞúäöí ÈöÇáÕøóÇáöÍöíäó 101. (Pasi iu plotësua dëshira Jusufi tha) Zoti im, Ti më ke dhënë mua pushtet, më mësove mua komentimin e ëndërrave; o Krijues i qiejve e i tokës, Ti je kujdestar imi në dynja e në Ahiret, më bën të vdes mysliman dhe më bashko me të mirë!" 
|
| Ðóáößó ãöäú ÃóäÈóÇÁ ÇáúÛóíúÈö
äõæÍöíåö Åöáóíúßó æóãóÇ ßõäÊó áóÏóíúåöãú ÅöÐú ÃóÌúãóÚõæÇú ÃóãúÑóåõãú æóåõãú íóãúßõÑõæäó
102. Këto janë nga ato lajme të panjohura, e Ne po t'i shpallim ty (Muhammed), se ti nuk ke qenë pranë tyre kur ata vendosën çështjen e tyre (hudhjen e Jusufit në bunar etj.) dhe kur bënin dredhi.
|
| æóãóÇ ÃóßúËóÑõ ÇáäøóÇÓö æóáóæú ÍóÑóÕúÊó ÈöãõÄúãöäöíäó 103. Po ti edhe pse lakmon (për besimin e tyre), shumica e njerëzve nuk do të besojnë.
|
| æóãóÇ ÊóÓúÃóáõåõãú Úóáóíúåö ãöäú ÃóÌúÑò Åöäú åõæó ÅöáÇøó ÐößúÑñ áøöáúÚóÇáóãöíäó 104. Megjithatë që ti nuk kërkon prej tyre ndonjë shpërblim për të (për këshillë e udhëzim). Ai (Kur'ani) nuk është tjetër vetëm se këshillë për mbarë njerëzit.
|
|
æóßóÃóíøöä ãøöä ÂíóÉò Ýöí ÇáÓøóãóÇæóÇÊö æóÇáÃóÑúÖö íóãõÑøõæäó ÚóáóíúåóÇ
æóåõãú ÚóäúåóÇ ãõÚúÑöÖõæäó 105. Sa e sa argumente ka në qiej e në tokë, të cilët i shohin, por ata nuk i vështrojnë fare.
|
| æóãóÇ íõÄúãöäõ ÃóßúËóÑõåõãú ÈöÇááøåö ÅöáÇøó
æóåõã ãøõÔúÑößõæäó 106. Dhe shumica e tyre nuk e beson ndryshe All-llahun, vetëm se duke i shoqëruar (zota të tjerë).
|
| ÃóÝóÃóãöäõæÇú Ãóä ÊóÃúÊöíóåõãú ÛóÇÔöíóÉñ ãøöäú ÚóÐóÇÈö Çááøåö
Ãóæú ÊóÃúÊöíóåõãõ ÇáÓøóÇÚóÉõ ÈóÛúÊóÉð æóåõãú áÇó íóÔúÚõÑõæäó 107. A mos janë siguruar ata prej dënimit që mund t'u vijë nga All-llahu e t'i mbulojë, ose befas duke mos e hetuar fare t'u vijë katastrofa e përgjithshme.
|
| Þõáú åóÜÐöåö
ÓóÈöíáöí ÃóÏúÚõæ Åöáóì Çááøåö Úóáóì ÈóÕöíÑóÉò ÃóäóÇú æóãóäö ÇÊøóÈóÚóäöí æóÓõÈúÍóÇäó
Çááøåö æóãóÇ ÃóäóÇú ãöäó ÇáúãõÔúÑößöíäó 108. Thuaj: "Kjo është rruga ime, e vënë në fakte të qarta, e që unë thërras te All-llahu, unë dhe ai që vjen pas meje. Larg të metave është All-llahu, e unë nuk jam nga idhujtarët."
|
| æóãóÇ ÃóÑúÓóáúäóÇ ãöä ÞóÈúáößó
ÅöáÇøó ÑöÌóÇáÇð äøõæÍöí Åöáóíúåöã ãøöäú Ãóåúáö ÇáúÞõÑóì ÃóÝóáóãú íóÓöíÑõæÇú Ýöí
ÇáÃóÑúÖö ÝóíóäÙõÑõæÇú ßóíúÝó ßóÇäó ÚóÇÞöÈóÉõ ÇáøóÐöíäó ãöä ÞóÈúáöåöãú
æóáóÏóÇÑõ ÇáÂÎöÑóÉö ÎóíúÑñ áøöáøóÐöíäó ÇÊøóÞóæÇú ÃóÝóáÇó ÊóÚúÞöáõæäó 109. Ne nuk dërguam para teje vetëm se burra nga banuesit e qyteteve, të cilët i pajisëm me shpallje. A nuk udhëtuan ata nëpër tokë e të shihnin se si ishte përfundimi i atyre që ishin më parë? E s'ka dyshim se jeta e botës së ardhshme është shumë më e dobishme për ata, të cilët janë ruajtur; a nuk mendoni?
|
| ÍóÊøóì
ÅöÐóÇ ÇÓúÊóíúÃóÓó ÇáÑøõÓõáõ æóÙóäøõæÇú Ãóäøóåõãú ÞóÏú ßõÐöÈõæÇú ÌóÇÁåõãú
äóÕúÑõäóÇ ÝóäõÌøöíó ãóä äøóÔóÇÁ æóáÇó íõÑóÏøõ ÈóÃúÓõäóÇ Úóäö ÇáúÞóæúãö ÇáúãõÌúÑöãöíäó
110. (nuk dërguam tjetër vetëm burra e ndihma u vonua) Derisa të dërguarit gati e humbnin shpresën (se do t'i besojë populli), dhe menduan se u përgënjeshtruan (pse ende nuk i kapi dënimi), atëherë u erdhi atyre (të dërguarëve) ndihma Jonë. Ne e shpëtuam atë që dashtëm. E dënimi Ynë kundër popullit idhujtar nuk zbrapset.
|
| áóÞóÏú ßóÇäó Ýöí ÞóÕóÕöåöãú ÚöÈúÑóÉñ áøöÃõæúáöí ÇáÃóáúÈóÇÈö ãóÇ ßóÇäó
ÍóÏöíËÇð íõÝúÊóÑóì æóáóÜßöä ÊóÕúÏöíÞó ÇáøóÐöí Èóíúäó íóÏóíúåö
æóÊóÝúÕöíáó ßõáøó ÔóíúÁò æóåõÏðì æóÑóÍúãóÉð áøöÞóæúãò íõÄúãöäõæäó 111. Në tregimet e tyre (të dërguarve dhe të Jusufit me vëllezër) pati mësime e përvojë për të zotët e mendjes. Ai (Kur'ani) nuk është bisedë e trilluar, por vërtetues i asaj që ishte më parë (librave të shenjta) dhe sqarues i çdo sendi, e edhe udhërrëfyes e mëshirë për një popull që beson .
|
